Sen Gittin Gideli Ya Muhammet

Bir çocuk, bir kervan, bir bulut

Ve Rahip Bahira…

Bir mühür, bir müjde, bir umut

Ve Hira…

Uzlet ve tefekkür

Cebrail ve Kitap

Ve adanmış bir kutlu ömür insanlığa…

"Şahit ol Ya Rab!"

Sen gittin gideli ya Muhammet

Hem öksüz kaldı ümmetin

Hem yetim

Ayaklarımızda pranga oldu hep boynumuzda kement

Dağlarımızda eşkıyası ihanetin…

Gül diyarındaydık güle hasrettik ya Muhammet

Ebedî vârisleriydik Asr-ı Saadet'in

Her dem

Seni anar

Seni arar

O'na secde ederdik…

Hüzünlü bir sürur içindeydik ey yâr…

Çok sürmedi Cemel'le çatlayıverdi cam

Sıffin'le saçıldık yollara şerha şerha

Ve Mah-ı Muharrem'de bizi dilhûn eden o büyük belâ…

Yaramız sağalmadı o günden beri ya Muhammet

Göğsümüzden kan damlıyor hâlâ…

Yekpare bir sütunduk veda gününde on binlerce "bir"

Sözlerinle yunduk.

Sen gittin gideli ey sevgili

Biz başka iplere tutunduk…

Bölündük sonra

Hep bölündük

Fırka fırka

Mezhep mezhep bölündük

"Hakikat" ise bir yitik yüz oldu ufkumuzda ya Muhammet

Kum fırtınasında yolunu kaybeden bîçareye döndük…

Göz kırptılar diye Mekkeli müşriklere

Ve ahdinden döndüler diye

Silmiştin Medine'den Beni Kureyza'yı

Şimdi Kureyzalar içimizde ya Muhammet

Beni Nadirler, Beni Kaynukalar bizde

Uhut'ta Hamza'nın ciğerini söken hançer ellerimizde…

Cebrail kanadında                                                                                                             

İlk emri "ikra" oldu ilk ayetin

Ayetler saf tutup sure oldu sureler bir mucize demet

Fakat sırtını yere vuramadık bir türlü cehaletin…

Asırlar var ki anlamadan dinledik ya Muhammet

Duvarlarımızda asılı kaldı emanetin…

 Şimdi biz, bin dört yüz otuz yedisindeyiz hicretin

Şimdi biz, gökteki yıldızlar kadar varız

Lâkin maskarası olduk akla ziyan bir cinnetin

Birbirimizi boğazlarız

Sen gittin gideli ya Muhammet

Onlar güler biz ağlarız…

Ahmet KÖKEN