Uyanır Feza

Bir “gel” deyişin var uyanır feza,

Yıldızlar dökülüp serilir yere.

Bulutlar kavrulur, güneş hakeza,

Ay bölünür biz gelince bir yere.

“Gel” diyen ağzını bal diye yerim,

Sürünüp gelirim, tükense ferim,

Yorulunca akan alnımdan terim,

Engel değil, olsa derya ve dere.

Ben senin yoluna, senin uğruna,

Ortak oldum her sancına ağrına,

Geldiğim gün, gecesinde bağrına,

Uyut beni, gönül koyma Ayser’e…

Ayser ÖZBAKIR