Ay Güneşle Doğarım

Ay Güneşle Doğarım

Ben geceleri ayla doğarım

Güneşle buluşur tekrara ayla doğarım

Karanlık gönülleri karanlığımla boğarım

Gece ağlayanların karanlık anlarına

Bir ay gibi gönlüne doğarım

Ağlarken gecenin karanlığında yetim bir çocuk

Bir yorgan olur güneşte aldığım ışıkla ısıtır sararım

Kimse anlamaz

Anlayamaz

Anlamasını beklemekte fayda vermeyecek

Açık kalmalı gönül kapısı

Ecel ile kapatırken

Sonsuz âleme giderken o açık pencereden varmalı

Anlatmalı anlatırken biterken anlatmalı doğrulmalı

Uyanık kalmalı uyumamalı

İşte ben bu nedenle uyumuyorum

Geceleyin ayla

Gündüz güneşle doğuyorum

Ben gönülüm

Batarken doğarım

Doğarken canlanır ışıkla koşarım

Beklemem öyle gezerim kapı kapı

Kapısını çalmasam da

Ağlayan bir babanın sessizce ağlamasını duyarım

Bir yetimin anne açım sözünü duyarım

Parçalanırım yıldız gibi dağılırım

Odalarına gülümseyen bir ışık parıltı olurum

Onlar o parıltı ile gülümserler 

Bütün gece gezerken bir mum gibi eririm

Sabah güneşiyle doğar ışığından alır

Geceleri yine mum gibi eririm

Mesut günler gelecek der eririm

Gülümseyin derim eririm umut veririm

Yüce Rahman şah damarınızdan yakın

Az sabırla etrafınıza bakın

O güzel günler yakın

Derken mum olur biterim

O an yetişir bana güneş

Zalim olurken ateşinde leş

Onun hayatı ona öyle değil beleş

Bir ömür böyle sürmeyecek

Giden güzel insanların takipçileri gelecek

Az sabırla bitecek

Zalim sabırsızlığı içinde geberecek

Mazlum yetim fakir olsa da ürkek

Yüreği zalime kaya olan gelecek

Yıkınca her şey bitecek

Mazlum yetim fakir gülünce âlem gülecek

Dertler bitecek

Cennet mekânda

Cennet âlemin de sonsuz gülecek

Mehmet Aluç © Kul Mehmet