Aynı Ağacın Kökleri Gibi

Aynı Ağacın Kökleri Gibi

Beni ağlar siz bildiniz

Ağlar gördünüz bildiniz de

Gözyaşımı mı sildiniz

Oturdunuz ağlayışımı seyrettiniz

Ben sizden ayrı bir dal değildim

Aynı ağacın kökleri gibi gölgeli bir yaz idim

Ne sert bakışlarınız vardı

Bakınca paramparça eden

Terki diyar ettiren

Ne keskin bir ayazdı gönlünüz

Üşüdükçe titreten donduran

Düşerken her bir adımınızla

Bende düşüyorum uçurumlara

Ben sizden ayrı bir dal değildim

Aynı ağacın kökleri gibi gölgeli bir yaz idim

Mevsimler derdime şifa deva iken

Kan köklerinde akan bir çürük bir dala çevirdiniz

Devirdiniz koca çınarları dağları insanları

Ne çıkmaz bir acı sancı

Ne iflah olmaz bir ucu sivri zehirli bir mızrak

Elinde nefret kusanın elinde paçavra bir bayrak

Kıracak bir ele muhtaç sözler gözler

Ben sizden ayrı bir dal değildim

Aynı ağacın kökleri gibi gölgeli bir yaz idim

Ilgaz dağlarda esen bir yeldim

Bir anda açan bir güldüm

Soldum üşüdüm soldum kurudum

Bir damla bir yudum suya muhtaç iken

Kezzap döktüler köklerime

Şehla gözlerin içinde şehirler

Boş sokaklar vehimle dolu

Etrafta uçarken mızraklar kan ucunda damlar

Feryat ederken canlar vaveyla vaveyla

Şehla gözler ağlar

Yıkılmış bağlar

Kapalı kapılar

Kilitli konaklar

Nerede bunca insan can

Neden kilitli kapısı hanların

Haramiye mi teslim cümle canları insanların

Harami anlar mı kelamı

Bilmez ki dermanı

Yatırmalı haramileri taşlara

Ezmeli içindeki hınca hınç insansızlığı

Yok, etmeli içindeki insafsızlığı

Anlatmalı insanlığı

Derin bir titreyişle kendine getirmeli

Göstermeli yaptığı insafsızlığı edepsizliği

Silkelemeli bir asır ayıkana kadar

Ben sizden ayrı bir dal değildim diyene kadar

Aynı ağacın kökleri gibi gölgeli bir yaz idim

Demenin idrakine varana kadar

Mehmet Aluç © Kul Mehmet