Toprak Balta İnsan

Eline aldıysan doğru baltayı

Ağacı biçtikçe unut azmayı.

Kolda ne güç kalır nede yumruklar

Yontuyorsan tek tek yeşil tomruklar:

Haktır alın teri doğruluk bezi

Kokusunda nefes güldürür yüzü!

Şehit nevalesi açılır kopça

Son yemekmiş gibi boşalır bohça…

İnek iştahıyla binek gücüyle

Çukura bakarken öcü böcüyle:

Uzanmış baltalar susmuş naralar

Kurumuş kan kara, hani kankalar?

Toprağı eşenler olur şaşanlar

Derslerini alır haddi aşanlar!

Toprak, balta, insan, yeşile umman

Gölgesinde sultan şahit asuman…

Saffet Kuramaz