Gün Işığı Çilerken

GÜN IŞIĞI ÇİLERKEN

Karanlık bir odada küçük bir kız çocuğu gibi uzun yağmurların sesinde sesim uzanıyor.

Ürkek ve yalnız!

İki çift keklik bakışında çakıltaşlarına düşen ıslaklık kadar

Üşüyorum!

Güz dinginliğinde  hafızamın tavanlarından  tenimin üstüne vuran ışık hüzünlerinin sarısı kadar .

Bir kuşluk vaktine düşen gül kurusu kadar

Üşüyorum!

Teri kirpiklerinin tellerinde hala uyuyan kadınların serin sularında ürpererek,şiirlerimin derkenarlarında  aşkın köklerinde

On mesafelik yol kadar 

Üşüyorum!

Ardıç kuşlarının yaban ayaklarında,bozkır akşamlarında bir trenin camında uyanan masal şehirlerinin buğusu gözlerimde,alnımda mavi çiçeklerin rüyası havalanırken ozanların bir mızraplık vuruşlarında dizelerin ağıtlarıyla ,zemheri tohumlarımda bir ilkbaharlık

Üşüyorum!

Gün ışığı çilemeye başlarken yastığımda ve maviler  köpüklerin dansına düşerken ilk yazın koynundan sıcacık deniz yıldızları  biriktirmenin şiddetiyle

Topraklar

Uzun yağmurlar

Deniz öpüşmeleri

Göğü dinleyen sevişmelerim

Uyan diyor uyan!

Üşürken üç yüzyıllık mesafeden.

Süheyla Altinkaya Turan