Tıpkı Bir Yolcu Gibi

Bir deniz resmine dalar bazen insan. Gökyüzüne bakınca hatırlar, onun bakışlarını. "Gökyüzü gibi bakıyordu bana" der. Dalar gider kuşlara, kanatlarda onu arar. (Bulumaz.) Güneşi görür, ansızın aklına gelir insanın. Güneşten önce doğardı her sabah, onun gözleri. Gözlerini araladığında, buluşurdu onun gözleriyle. Güneşten daha sıcak bakardı, hemen içi ısınırdı. (Ve hatırlar insan.) Ve gözleri bir anda kumsala çarpar. Yalın ayak yürüdüklerini hatırlar. Eğilip bakınca, göremez yanında onun ayaklarını. Kendini "kör oldum" diye avutmaya çalışır. (Nafile.) Sıra denize gelir, asıl denizde kaybolur insan. Azmı dalgalanmıştı rüzgarda, o saçlar? "Kör olmuş olmalıyım" diye ağlar. Çünkü gideni kabullenemez insan. (Ama elbet giden gitmiştir zamanı gelince, tıpkı bir yolcu gibi...)