...oysa Seni Yazmıştım Kalbime...

 …OYSA SENİ YAZMIŞTIM KALBİME…

Sessiz mi sessizdi yalnızlığım

Kendi yıkımındaydı sitemim

Unutulmuş kentler gibi darmadağındım

Bir yıldıza,

Mavi bir yıldıza asamayışınaydı sitemim,umutlarımı

Pas kokuyordu dolaştığım sokak ve caddeler

Eprimişti yüzü dinlediğim şarkıların

Ayak izlerim alev alıyordu ardım sıra

Yoksul bir kitap gibi hissediyordum kendini;

Kimsenin okumayıp,

Tozlu rafta unuttuğu

Kendi içimde kaybolup,

Baharı doğurmak istiyordum,kış gibi

Sabahların serinliğinde

Dermansız dertlerimin dermanı oydu oysa

Evet,sensin ey sevgili ,sen !

Bu gönlün dermanı da,

Fermanı da sendin ve sensin hâlâ

Gidişinle

Yıkadın beni eylül yağmurlarıyla

Tutunamadım yarım kalışıma

Dul ve yetim düşlerde boğuldum

Şimdi içimde yanan ateş benim cehennemim

Kendimi söndürmeye çalışmam beyhûde

Girdiğim her kalabalık benim tenhalığım

O yüzdendir susuşum

O yüzdendir kelimelere saklanışım

Ve yazışım

Şimdi alışamadığım kentimin üstüne

Renksiz yağmurlar yağıyor

Bilinmedik türküler çalıyor nostaljik radyolarda

Beyaz tenli esmer bir kadının saçlarını çözüyor gece

Gözyaşı tadındaki yalnızlıkta bana düşüyor sancısıyla

Ayaz çatlatıyor susuşumu

Bir kuş uçuyor kalbimden

Kerpiç duvarlar üstüme üstüme geliyor

Ve sensizlik tetikte bekliyor soğuk kaldırımlarda

Şiiriminse, kolunda yorgun mavi bir umut

Kör,topal seni bekliyor hâlâ tozlu ,pis hayatın yollarında

Oysa seni yazmıştım kalbime…

….Sensiz bir Sonbahar daha…11 kasım 2016.. /13:21