Mevsimi Kışa Döndü

Mevsimi Kışa Döndü

Dondururken bedeni, buz kesti eli kolu
Daha bahar gelmezken, mevsimi kışa döndü
Cemrelerim düşmedi, güze uğrarken yolu
Ayağını çelmezken, mevsimi kışa döndü

İçi ısıtan güneş, uzaklaştı yanından
Kara bulutlar çöktü, soğuturken canından
Kalbi horlanıyordu, damardaki kanından
Sıcaklığa dalmazken, mevsimi kışa döndü

Gönlünün sarayını, buzdan kalıplar sardı
O anda yürek ise, yanıp tutuşan hardı
Camdaki buğularda, hüzün izleri vardı
Nemlerini salmazken, mevsimi kışa döndü

Öyle ağırken yükü, dizlerle yere çöktü
Tesellisi bildiği, gözünden yaşlar döktü
Talihine küserek, kadere boyun büktü
Yazgısını almazdan, mevsimi kışa döndü

Umutların üstüne, lapa lapa kar yağdı
Ferini kaybettikçe, sanki iliği sağdı
Ömrünün kalan yanı, gözde örümcek ağdı
Zerre hayrı olmazken, mevsimi kışa döndü

Nesrin Önem
12  11  2016