Gecenin Döşüne Sarılan Saffet Yürekler

Elinde oltası sabahtan dalarken nehrin sevdasına 

Gün süresince tuttuğuna ya nasip der atar kovasına 

Güneşi, geçmişi, teninde veryansın eder yarasına 

Gecenin bir anı yüzerken nehrinde, yar sarılır akar! 

Gecenin döşüne sarılan gözyaşında saffet yürekler

Yatar ölmeden kabirine toprağı eşince kürekler

Geceyse lambayı gündüzse güneşi nur sanan ürkekler

Nasıl da kanar dünyaya, zamanı dost bilirde akar 

Yıkmış evinin duvarını soğukmuş sıcakmış demeden 

Sazının teli de oltanın ipi de pay almış hisseden 

Ağacın dilinde, otların sesinde, dereden tepeden 

Zikrini seven, duasına ses veren, dostuna akar! 

Karanlık bilmez gecenin döşüne sarılan yürekler

Anlara mahkûmda yaşamaz, Rabbine sadıktır erekler

Ne cehennemdir nede cennet duasında, feryat dilekler

Yaratanına kavuşmaktır derdi, ona yol bulur akar!

Saçı sanki Hint fakirinin, sakalı sofininkine eş

Giysisi onlarca yamalı, saflığı cennetine kardeş

Tüketir dünyada yaşarken cehenneminden son ateş

Kulakları şer söze sağır, gözü başka âleme akar!

Saffet Kuramaz