Kalbimin Secdesinde Bire Yöneldim

Kalbim secdeye varınca ejderha lavlar söndü

Dilim Allah sarınca dünyam haşire döndü

Ruhum tenden kopunca ilahi yol göründü

Alnım secdede lakin “Yar”ıma eriyordum!…

Nefes aldım derinden defalarca yeniden

Başım döndü övgüden nasiplendim sevgiden

Kurtuldum düşünmeden tutsak eden eskiden

Ne kendime göründüm ne “Var”da eriyordum!…

Döndükçe baş, karıştım bütünde “Bir”e geldim

Manalar âleminde bahar gibi dirildim

Cennetsi kokularda çiçek gibi açıldım

“Enel Hak” dedikleri “Diyar”da eriyordum!…

Ölmeden öldüm sanki “Yok”luk sardı yanımı

Gördüklerim yabancı bilemedim mekânı

Uçuyordum sonsuzda düşünmeden canımı

Ne simetri ne ses var, “Nar”ında eriyordum!…

Saffet Kuramaz