Sızı...

Bir şiire düştü yolum bir de sessizliğe:

Büründüğüm huşu kadar da ikbalsiz seyri ömrün,

Hani içtiğim demli çayın yanında iyi giden

Densizliği şu dizelerin.

Ve üzerimde asılı bir yorgan,

Aşkın büyüsünde urgan mahiyetinde

Özümsediğim düş/üş/ler,

Demelerle geçen ömrün

Payidar bekçileri aslında

Amansızlığın sızısı.

Derlerdi de inanmazdım dercesine,

Kanayan dizlerime dokunan eli annemin

Belli ki, hala çocuk yanımdan mesulüm:

Hiç sevemeyecek gibi başlayıp da güne,

Mahrem bildiğim matemi büründüğüm

Adeta çamaşır dolabım iç sesimin askısı:

Tıkış tıkış olmak mı maharet

Yoksa kambersiz düğünmüşçesine

Astığım duvağı mı baş tacı yapmalı?

Asılsızlığın yongasında nasıl bir cürüm,

Sonsuzluğun yakasında nasıl bir iz?

Sorularla muhatabım

Ve ismi olmayan hayallerimi peşkeş çekiyorum evrene:

Sağalttığım acılardan da mes'ulüm ve mağdur.

Kılmadığım namazlara yanıyorum en çok,

Ellerimin kirine aldanma sakın.

Ensiz düşlerimde büyüttüğüm bir gelincik misali,

Sararıp solmaya meylettim madem,

İçtiğim iksiri yudumlarken

Boğazım nasıl da düğüm düğüm.

Bir mermi bir yafta;

Bir tümce ve bağnaz bir imge:

Aldırma sen bana hem de asla e mi?

Alışkınım ben ölmelere,

Kim bilir ne zaman doğarım yeniden…

Ve rahmetle andığım şaire son sözüm:

Al sen de beni koynuna,

Bu dünyaya çok fazlayım.

ŞİİRİME NEFES OLAN DEĞERLİ M.FİKRET ÜNALAN ABİME ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM.