Nihayetlenmesini beklediðim bir hikâye olmamalý ya da olmaz dediðime bakmadan hoyrat bir kelamda da anma ismimi.

Gölgeleri tabu bilmiþken ve diri(l) bir lehçede takýlmýþken aklým asla da mübalaða etmediðimi görmezden gelsen de hoyrat bir imgede damgaladým bir kez sevdayý.

Sefil bir rota belki de maðdur bir düþ yoksa hezimete uðramýþ bir hikâye mi yine sonlara meyyal yine örtündüðüm kelamlarda yetim düþmüþlüðümü görmezden geldiðin…

Demleri notalarýn densizliði belki de harflerin, yetmedi iki kelam etmeyi çok gördüðün bir batýla sakladýðým gözyaþým asla da kurgu olmasýný dilemediðim yine de soytarý bir kahkahada kaybolmuþluðum ve hazin bir rahlede kundaklanmýþken masumiyet.

Evveliyatý yok ki olmamalý da hem de üþengeç ve fevri bir yozlaþma da deðil bilakis hor görülmüþlüðümün en hazin ifadesi þu yolsuz kalmýþ cümlelerim: Biraz arkadan biraz yandan kýrptýðým yaþlarla yýkadýðým yüreðin mabedinde konuþlu bir yangýn belki de için için yanýp küle dönmüþ hali hazýrda bir beyite düþmüþken yolum, bir nebze de olsun içimi ferahlatacak kýsýk bir terennümü de çok görmüþlüðünün en hazin dalyasý belki de adýný ve sayýsýný unuttuðum kefareti, ödemediðim o acýlarýn.

Mesul olduklarým bir yana maðdur kýlýndýðým ya da satýrdan satýra yýðdýklarýma nazire eden gölgende kaybolmuþluðum.

Hayli geçkin bir þarký yüreðin þakýdýðý ve en derbeder güfte yine sessizliðin mal olduðu ve mahkûm olduðum bilinmezin seyrinde bir bir ifþa etmekten de geri duramadýðým…

Densiz kelamlarý var eþrafýn bir o kadar demli hüzünlerim var dile getiremediðim biraz da kýrýklarýný aldýrmayý düþündüðüm yüreðin acýlarý ve sýra dýþý bir yansýmasý var yine yankýlarý iken ayyuka çýkan iç sesin kim bilir atlattýðý kaçýncý badire…

Müþkülüm adeta bir yangýn.

Düþkünlüðü aþk mabedine þu yorgun kelimelerin ise vazgeçilmezim ve sýra dýþý menkýbelerde donatýyorum evreni baþtanbaþa: kâh hüzne boyuyorum göðü kâh iflah olmaz ahkâmlar kesiyorum pejmürde bir sefalet iken yorgunluðum.

Rotamý saptamaksa çoktan çýktý rayýndan.

Racon kesen bir kabadayý belki de büründüðüm efkâr.

Geriye ne mi kaldý? Ýþte onu ne sen sor ne de ben dillendirmeye yelteneyim hem de en akýl almaz sýrlarýmý da fýsýldarken kulaðýna.

Hangi kelam yeter anlatmaya ve söyle dayanýr mý yüreðin?

Diyelim ki haykýrdým çocuk isyanýmý sonra nasýl hesap veririm Yaradan’a bu yüzden saklý tuttuklarým yine sadece O’nunla pay ettiðim.

Çok oldu yolun buralara düþmezken ve çok oldu gözlerimin ýþýltýsýnýn kaybolduðu: ne feri kaçtý yüreðin ne de pes ettim sevmekten ama çok oldu gözlerimin kapanmaya yemin ettiði.

Çok oldu sen gideli ama gelmeden gitmelere ne denir, onu bilemedim iþte.

Görmezin indinde tehir ettim bir kez ölümü ve zulme düþmüþken yolu kâfir bir imgede terk edilmiþliðim, onu da mý çok göreceksin bana?

Açýk olan sadece gönlün yaþ(s)lý gözü belki de kalýcý bir rivayettir nasiplendiðim: Hani mazlumun mutluluðu hani aþkýn maþukuna duyduðu sevda iken asla körelmeyen bilakis Hakkýn huzurunda beþeri güncesini Ýlahi Aþka devretmiþken…