Adıyaman

Adıyaman’ı gezen aşkın delisiyim! 

Yürüdüm seve seve narin toprağında 

Akdeniz’in havası, nemli oraklarla 

Biçtikçe, ten kavuran aşkın delisiyim! 

Deniz kenarı gibi bronzlaşır tenim

Temmuz esintisi yel sarıyor kefenim…

Konuşunca buraya torpil yeri derler, 

Memur güney doğuda çıksın bura diler, 

Küçük ve şirin şehir... Duadayken eller 

Zalim Nemrut öldürür sır yaşadıklarım 

İbrahim’in dilinden sanki anladıklarım…

Maraş’ta dondurma ye Adıyaman’da üzüm

Sıcağında şalvar giy sağlığına lüzum

Sıcacık lavaşında satın al ki dürüm

Şanlıurfa yoluna düşerken mutluluk

Tatlı hatırasında şen olur yolculuk…

O Nemrut dağdır da... Bak kalıntılara, 

Sabah güneşi buyur der gezintilere… 

Aydınlanır o anda manidar sabahım... 

Dilde dua ve zikir sonrası salahım! 

Peygamber sünnetiyle putlarını kırdım

İbrahim’in dilinden herkese duyurdum… 

Coşkun çağlayanına karışırken ruhum, 

Uzar soğuk kış, uykum; abdesttir silahım! 

Mahşere yol alırken biter dünya ahım, 

Doyar ruhum elbette iman ile soyda 

Son bulur yalnızlığım ağıt yakan huyda! 

Veysel Karani aşkı doymaya bilendim, 

Yana, yana şuurla dönerken küllendim 

Sahabenin iziyle kalbimde dillendim!

Adıyaman’ın nur dolu toprağında,

Sevgiliye kavuştum ana kucağında…

Saffet Kuramaz