Gözbebeklerim

Kırılmış hayaller arasında gezinir

Yorgun ayaklarım

Cam kırıklarının inadına…

Acı kahkahalar atarken

Gözlerimin içine baka baka…

Ben boyun büker

Beklerim…

O yüzden gülmeyi unuttu

Çoktandır    

Gözbebeklerim…

Ne vakit bir çiçeğe uzansa

Ellerim…

Çekerim ateşe düşen düşler misali

Verecek kimsesi kalmayınca

Yüreğin…

Dalından koparmaya kıyamıyor insan işte

Ellerimi koyup cebime

Belki de yarım yamalak şarkılar söyleyerek

Bugünde sensizliğin bilmem kaçıncı

Cehennemini yaşıyorum

Saymadığım

Sayamadığım….

Çıkarır cebimden

Dudaklarıma

Bir efkar daha eklerim

O yüzden gülmeyi unuttu

Çoktandır    

Gözbebeklerim…

Hayal kurmayı

Sessiz sedasız

Fotoğralara bıraktım

Gülümsemeyi düşlerime

Gerisi mi

Öyle işte…

Son gemiyi bekleyen

Ya da son otobüsü

Son treni…

Sabırsız

Heyecansız

Cansız lan işte

Cansız…

İçimde boyun büken bir çocuk

Yeniden koşması umutlara

Sevdalara

İmkansız…

Yılların sonunda

Boşa giden emeklerim…

O yüzden gülmeyi unuttu

Çoktandır    

Gözbebeklerim…

Her satırbaşı sonrası

Başlamak tebessüm dolu bir cümleye

Alfabenin canını çıkartarak

Hani olmayınca olmuyor

Diyerek feryat ederken kalem

Kendini paralarken kağıt

Gecenin en berbat zamanı

Cama vuran yağmur tanesi

Ben geldim deyişinin özlemiyle

Dilime dolan o bakir küfürler…

Sonra…

Sonrası o bildik sahne…

Koynuma giren yalnızlığın

O çekilmez varlığı

Kapanırken gözkapaklarım

Ağır ağır

Bir daha açılmasın diyerek

Piç olan dileklerim…

O yüzden gülmeyi unuttu

Çoktandır    

Gözbebeklerim…

Ali ALTINLI – 30.01.2017

Saat:23:15