Kangren Çiçekleri

yalnızlığımın tozları ayak sesimde titreşir

uçsuz bir vadi uzanır gözbebeklerime

içimde ılık bir rüzgâr

sokakta çocuk sesleri

saab kaderimde

bahar-ı hayat saadet ile dolar

etrafımızda ayrılık kervanları

karanlık düşmeden

sakındır beni korkulardan

topla kangren çiçeklerini kalbimden

asil sevmelerin aleviyle tutuştur

beklerim seni kuytu bir istasyonda

sessiz çığlıklarımı götürür trenler

gönlümde sadaret makamın

yağmurundur dökülen şu semadan

güneş umutla uyanır sabahlara

avucumuzda ekmek kırıntıları

çağır martılarda sebeplensin

yokluğa aşina şiirlerin

esaretinde kapandı bir devir

saklan yarı ölülerin uykusundan

uyanmayalım başka rüyalarda

Ali Haydar Koyun