Kendi Halimde Yazarım

Öylesine ünlü şair değilim ben gönülden yazarım

Herkesi gönülden severim insan halinden anlarım

Bazen çözülse de bu yolda dizlerimin bu bağları

Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Her gönüle hürmet eder saygılarımı yollarım

Yere düşen olursa koşarım ellerinden tutarım

Beni yanlış anlar elini uzatmaz ise ben onu anlarım

Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Yaşım genç değil biraz olsam da ihtiyar bir dede

Elimden geldiğince ben yazarım gündüz gece yine de

Gönülden sevmek gerekir derim bu dünya âlemin de

Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Bu dünya gördü nice ağaları nice devlet sultanlarını

Kimisi yıktı kimisi güzelleştirdi gönüldeki bağlarını

Kimisi bilerek acıttı kimisi sardı acıyan acı canları

Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Bu cihana gelen ölmek için değil midir cümle gelen

Bir lokma ekmek bir parça aş değil midir bize yeten

Kul değil midir gönülde cümle gönülleri candan seven

Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Kul Mehmet’im bu gönlüm yandı külleri kaldı

Gönülleri gönülden sevdim sanki bu gönülleri baldı

Baktım gidenlere acep arkalarında neleri kaldı

Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Mehmet Aluç /Kul Mehmet