Şehirde İşçi Olmak Zordur

Yatağın baş ucunda çalar saat sesi.
Başlar hayat koşoşturması.
Hazırlanır kahvaltı masası.
Hızlı olur atıştırması.

Bellidir değişmez saati.
Derken edersin iş başı.
Yorar seni sağa sola koşoşturması.
Derken verirsin öğle yemek molası.

Bazen içerde bazende şehirin sokak arası.
Birde eklenince şehirin her zamanki gürültüsü.
Îki türlü yorulur bedenin.
Daha eve vermeden başlar ayak ağrıların.

Şikayet etmeye olmaz hakın.
Yaşamak için bu senin mecburiyetin.
Hele birde işciysen hiç olmaz rahatın.
Yetmezmiş gibi arada birde patronda fırça yersin.

Derken akşam edersin.
Eve vardığında yorgunluğu iyice his edersin.
Bazen yemek yemeden o yorgunlukla uykuya dalarsın.
Ne deyim şehir zordur sendeki hayatım.

Bu şekilde kocaman bir ömrü şehirde harcarsın.
Farkına varmadan ömürde yolun yarısını geçersin.
Gençlik yıllarını böylece geride bırakırsın.
Tam rahat etme zamanım dersin.

Bin bir zorluk yetiştirdiğin evlatlarda hayır beklersin.
Ama tam anlamıyla umduğunu bulamasın.
Verdiğin emeğe yanarsın.
Zaman kötü zaman neylersin.