Çöküş

ÇÖKÜŞ

Yeli, deryasından çekip almışsan;

Su nefessiz kalmış, çöl olmuştur çöl!

Canı cananından çekip almışsan;

Canan sanki cana el olmuştur el!

Sanma sesi hala coşkulu sestir;

Sanma ki nefesi aynı nefestir;

Oysa sığındığı aynı kafestir;

Şair, sevdasına kul olmuştur kul!

Bir çöküş başlamış omuzlarında;

Ayrılık acısı var yüzlerinde;

Coşari yürürken kalp izlerinde;

Gönülden gönüle yol olmuştur yol!

İbrahim COŞAR