Yalnızlığın Görkemli Matemi...

Tıynetsiz zamandan arakladığım duygulardan sızan irin

Aslında gözyaşı akıttığım.

Cürüm mahiyetinde yazmadığım günün yükü

Ağır iken yine çöken omuzlarıma.

Kaykılmış bir eksende pür-nakıl hüzün kancığı imgeler.

Seyrelen aşkın nidalarında,

Hükmeden evrenden damlayan yıldızlar

Tüm dokunaklı tahayyülünde arsız sevdanın

Sema mizaçlı hıçkırığı.

Zemzem suyuyla yıkanmış madem aşk

Mademki matem bürümüş sensizliğin celbinde

Tutanaklara geçen söylenmemiş şarkılar.

Şarkılar ki en serkeş yalnızlığım;

Yalnızlık ki gök kubbenin efkârı;

Efkâr ki ölümüne sevdamın tutkulu sanığı.

Bir ömrü bir de seni yargılamadan

Peyda olansa pişman bir cümle:

Adından ayrı tek dakikayı sığdıramazken yere göğe,

Senkronize olmuş notaların isyanı yine

Beyhude kehanetlerde

Bir de yoldan çıkmış nefsi azığa almışken

Üstelik günah olduğunu bile bile…

Akıttığım gözyaşlarında bir hutbe tadı her cümle,

Her hüküm her yeni gün

Yine sensizliğin batılında detone olmuş

Sessizlik bile yorgun iken sen demelerden;

Senli sensizliği yorgan döşek

Semtine bile uğramadığım neşenin en yalın hali

En bakir yemini yine Tanrı nezdinde.

Çırpına çırpına ölen benlik ateşinde

Kutsadığım akıl dışı bir methiye;

İz sürdüğüm,

Derman bildiğim,

Defalarca rahmet okuduğum

Çocuk yanımın en aykırı gazabı.

Oysaki dualarımda sensin tekil cümle:

Önce aşka adadığım

Sonramda unutulmuşluğum yine

Bendinde hürmet,

Nezdinde rahmet

Kalemimde senli her imge

Saf kan gözyaşımın yüzü suyu hürmetine…

Hasretinde dikiş tutturamadığım yorgun bir yolun yolcusu

Gidip gelmelerle bozmuşken aklımı

Sadece kal demelerine hasretim,

Bir de bir de… boş ver sen bu cahil sevdanın

Bilinmedik imgelerinde gizlenmişliğime

Af eyle yorgun kıldığım her sözümde

Hicapla titretirken yüreği

Bir de saklanırken içimde

O kesif sessizliği aşka yorup

Sağdıcım yalnızlığın

Görkemli mateminde vuku bulan

Ölümüne ihanetine şu şiirlerde gizlenmişliğime

Mahal vermişken eridiğim her cümle.