Mavi Gözlü Sessizliğim...

Titrinde yalnızlığın kadim dostum yine kendim’li cümleler.

Aşınan bir kaldırımda mavi gözlü sessizliğim:

Seslerin denginde koyu bir düşüm,

Kelamın bayat tadında

Hayatı ıskaladığım yetmezmiş gibi

Satırlara sürdüğüm beyanlarım.

Boşum: Beyhude bir gönül yoldaşıyım

Yine kendimden ırak

Ama kendime kıydığım her diri gece:

Kehanetler biriktiren yorgun gönlüme

Sunuyorum yine ruhumun derinliklerinde

Derisini yüzdüğüm cümleler boca ediyorum:

Önce titrek sesimin cahil hükmünde

Bir de kırık bir sure tadındayken sair gece

Ha, bir de unutulduğum şarkılara sitemim;

Ser verip sır da verdiğim ölümlü dostlarıma

Son reveransı şu sefil kalemin/yüreğin.

Eşleşen tümceler ürüyor,

Arsız dalyalar sığdırıyorum en içimde

Çözümsüz ve mağlup sevdamın titrine yığdığım

Kan kırmızı şerbet tadında evrildiğim her türbe:

Gidip dönmelere doyamadığım namazlarda

Son verdiğim ölümlü düş/üş/lerim,

Tam kıvamında, demeye gücümün yetmediği

Hikâye kahramanları yine cebelleşirken ömürle.

Dengimde yoksun bir kıyam

Aslında varlığımı sunduğum beyhude gök kubbe

Oysaki asılı kaldığıma dair

Duyduğum onca terane

Bir de diyemediklerimi ekleyip

Ölümüne sustuğum susmaların girdabında

Boş bir hecede darp edildiğim

Ve aklımın iklimlerinde soyutlandığım

Somurtuk düşlerim

Yine peyder pey ektiğim mısralar tadında olmalı hayat,

Dediğim…

Ya, demediklerim?