Bir Ömre Sığan Amel

Amel nedir, korku mu? dilde dolanır durur

Hep isterim der, derde! Susuz bırakır kurur

Yarı yolda koyar da, bir de o tokat vurur

Ona inanmış varsa, sözüne kanmış yarsa!

Bir varmış, yokmuş gibi birdenbire kaybolur

Sanki ölmüş gibi de arada bağ son bulur!

Vah! vah o amele... O kazma deşmez toprağı

Unutulmuş gibi de, susuz kalmış gül, ölür!

“Eğilip bükülen ten, yaşlanan da durmadan

Acıları hissetmez kendisine vurmadan

Bir adımda yol almaz, yalan yanlış kurmadan

Amelin fabrikası-yanlışın daniskası!”

Vah! vah o amele... Boş çabası, boşa emek!

Hangi yorum yapılır, bu doğru yoldur demek

Ömür yok olur gider, uçar anlık kelebek

Ancak ruh satılamaz, asla oyuncak olmaz!

Beni satmayan kimdir, seven sevgi gösteren?

Amelin olmadığı kesin-acı estiren!

Akla hükmeden kalbim, doğru yolu kestiren

Kime taptığını bilir, korkacağını bilir!

“O ruhun merkezidir insanı insan yapan

Merhamet yeridir içinde huzur kopan

Çaresiz gözü, şaşkın dili, aşkıyla öpen

Çıkış yolu üreten, geçmişi unutturan…”

Emanet edilenden korkmasana ey amel,

Ona hükmedeceksin, olacak böyle temel

Hakkaniyet güdecek güdeceksen bir emel

Ruhunu tanıyacak, yaşatılacaksa ten…

Yalnızca Allah derse, her anın bir ömürde

Yalnız ibadet Ona, yalnız Ona şükürse

Alfabenden çıkmışsa öldürdüğün küfürse

Nerede nefes alsan önemli mi, neymiş amel…

“Amel ancak dünyalık, savaş meydanında hak

Birikir dağlar kadar anlayana kadar, bak!

Kokusuna razıyız, tövbe ederiz yak, yak

Yalnızca hatırlanan hesaptır, zarar-ziyan…”

Saffet Kuramaz