Gönül

GÖNÜL 

Zamanın içinden bir nehir gibi

Çağlayıp akarak geçiyor ömür

Sakisi yar ise, yok lamı cimi

Zehri bal eyleyip içiyor gönül

Akıl fikir ile turlarken arşı

Sevdalık üstüne yüreğin marşı

Yelkenli misali rüzgara karşı

Deryayı yararak geçiyor gönül

Kuruyan dalları budayıp bir bir

Yediveren güller açıyor gönül

Sevgisiz bir hayat çekilir değil

Kinden köşe bucak kaçıyor gönül 

Vuslatın yolları  çıkmaz sokaksa

Temmuz sıcağında üşüyor gönül

Hayalle gerçekler kucak kucağa 

Döğüşürken yere düşüyor gönül 

Gök kubbe altında yerin üstünde  

Ne ektiyse onu biçiyor gönül

Tacı tahtı bırakıp yer yüzünde

Aşkla sonsuzluğa uçuyor gönül

MELAHAT ÇETİNKAYA