Boşanmıştı

“Boşanmak çok zor bir karardı.“

“Boşandıktan sonra hayatıma biri girsin istemedim.“

“Kendimi çocuklarıma adadım.”

Diyordu kadın!

Aynı güneşi görse de, yeniden başlamak

Alışkanlıkları bir kenara itmek

Yıllarca paylaştığı evin karşısına geçip camlarını taşlamak

Gibi…

Bahçede her yıl etli kiraz veren ağaca çıkmayacağım demekti

Işıl ışıl romantik masada yenilen yemekleri içilen çayları, Ah…

Elinin tersiyle itmek…

El ağrısı geçer, ya gönül ağrısı

Görünür gibi mezarın dibi!

Her yerde anılar, şuradan hala çocuk sesleri geliyor dedi

Doğum partisiydi belki de…

“İyi ki doğdun!” dedi

Coşku veren ezgi de…

Yaşlanmıştı her şey kendisi gibi

Yaşlanmıştı yine gözleri…

Keşke ölseydi eşi

Saat gösterirken beşi…

Çayda, yanındaki nevale de

Dökülseydi yere

Dökülseydi, geleneksel olmuş ikindi eğlencesinde

Keşke…

Öldü derdi avuntusu

Ne kadar uzun sürüyor derdi ölüm uykusu

Katlanırdı, hala hatırlanan anılarda…

Unutulmuyor işte

Unutulmuyor…

Yaşıyor işte

Ortadan kesilmiş gibi beden

Yatak…

Ne horultu sesi, ne de sıcak ten

Yok artık!

Ölene kadar soracaktı belki de

Neden, neden…

Görse karşısında görünür yabancı gibi

El gibi…

Kırılmıştı bardak bir kere

Kırılmasaydı ama

Gözü olsa âmâ

Ya kalbi?

Kabul eder miydi yama…

Boşanmıştı

Ağladı

Asumanda tek bulut kalmayana kadar…

Kurumuştu göz çukurları

Sarmıştı çöl kusurları

Savruldu

Kaçıncı nöbetti bu…

Saffet Kuramaz