Evrenin Nabzı Attıkça

Seyyar gölgelerden çekmedi hiçbir şeyden

Çektiği kadar.

Kalpazan imgelere sığındı şair,

Dökülen küçük aksanlı o yarım ağız sevincine bandı

Hıçkırıklarını.

Lal olmuş feryatlardı arş-ı alaya çıkan

Sadece ve sadece Sağır Sultan’ı muhatap bildi

Çılgın şair.

Kebirlerdi kabri;

Sancılarıydı sanrı bildiği

Ve kerrat cetvelinde sadece pi sayısına denk düştü

Maharet bildiği çalımlı aksanında şiirin

Paye verdi sadece öksüzlüğüne kol kanat geren

Kim ise ve

Serdi postunu yaz ortası.

Ortalama zihninde ortancalar kondurdu

Arasına dizelerin

Ne de olsa sevdiceği idi

Sadece çentik atan o melun şiirlerine.

Kem küm etti,

Kem gözlerden de çekmediğini isyan belledi;

Kan bürüdü yine iri gözbebeklerini.

Aşkın alfabesine dokundu usulca,

Aşığı hazan belledi ne de olsa

Çekmedi hayatın yükünü peşi sıra

Sair hece ve sair şair,

Debdebeli ve yüksek ökçeli sevdalara düştü yolu

Her şiirde, her beyitte asılı izdihamlara dokundu

Kalemin titrek ucu.

Zandı şiir,

Aşktı şairin yüreğine delalet:

Sonra ne mi oldu?

Geceyi büklüm büklüm;

Heceleri de böldü kendince

Zamandan çaldı,

Ömürden ömür yağdı şiirin dokunaklı kafiyelerinde

Zehir oldu hem de nasıl yazmadığı her gece.

Ufkunda naz yüreğinde niyaz

Kolunda nazlı yarın pişmanlığı

Yine himayesine girdiği o birlikte

Mahşere bile paye verdi henüz göçmeden,

Korudu onurunu

Savmadı da sırasını:

Aşikârdı; evrenin nabzı attıkça

Şiir soluyacaktı çıkmaz sokağında

Şairin bile kisvesi mızrap tadında,

Kovuşturdu dünü ve yarını

Unuttu unutalı an’ı yok saydığını.