On Beş Temmuz Birinci Yıl Dönümünde

Geceydi on beş Temmuz dondurdu kalpleri buz

Nasıl olurda gece hızla olmuştu gündüz?…

Kimse duyduklarına inanamadı o an

Asker, darbe yapıyor dediklerinde her can!

Havai fişek değil patlayan mermi, bomba

Aslanlar ava çıkmış gökte uçar akbaba!

Söndü bir anda ocak, söndü yanarken lamba

Yıkıldı evlatları, dua etti kaç baba…

Bedir gibi melekler indiler asumandan

Kalplere korku saldı esintiyle ummandan

Kükremiş dalgaları tsunami ile sardı

Korkusuzca yürekler ihlasla küfrü yardı…

Çıktıkça minareye okudukça müezzin

Sela sesi yükseldi sokağı sardı hüzün!

Ey zalim sürdün tankı, sandın ki biz güveyiz

Şaşırdın ezilmedik, vatansever bireyiz! 

Osmanlı ruhu hala yaşar mehteri çalar

Gördüler ki ölmemiş, düşmana korku salar!

Allah’u ekber derse önünde kim durur ki

Aziz milletimi kim vatanından sürer ki…

Ne kadar şehit varsa o gün bizle uyandı

Zalim kalbine korku verip gizle dayandı!

Kim bilir ne gördüler hemen teslim oldular

Yarı çıplak el bağlı yollara koyuldular!

Ağlama anne şehit oğluna ben mutluyum

Vatan dimdik ayakta, nasılda şen mutluyum…

On beş temmuz bayramdır halkça nöbet tutarız

Hangi zalim gelirse böyle, hemen yutarız!

Salla ki bayrağımı özgürce dalgalansın

Güçlü Türkiye’m ruhu dünyada damgalansın! 

Saffet Kuramaz