Zalim Güldürmüyor

Herkes gülerken görür, yerken de kaşık kaşık

Kahkaha atar ama ruhunu güldürmüyor!

Ne hikmetse neşeli, sanki gülmeye aşık 

Bir havalar, havalar güruhu güldürmüyor!

Savaşın içinde hep, kan görmeye doymuyor

Ağlarım diye sebep, soğan bile soymuyor

Yetim görse kaçıyor, dirlik verip koymuyor 

Zalimlerle bir olup mecruhu güldürmüyor!

Abuk subuk konuşur, eğlenmektir amacı

Kim varsa yakını, bu yüzden yaşar utancı

Tanıyan değiştirir yol, seçerde yamacı

Kendisine benzeyen matuhu güldürmüyor!

Terörden nemalanır, yaşar mağaralarda

Yedi düvele kanar, zalimdir davalarda

Ölenleri geldikçe ağlatır, yaralar da

Doğduğu memleketi, Eruh’u güldürmüyor!

Gizli saklı ne varsa söyler durur sahnede

Oyundur hep güldüren oynanır iki perde

Anlaşılınca sonu, dil değiştirir kahpe

Şerrine şer katsa da, şuhunu güldürmüyor!

Hep bana der her sözde, dünya doyurmaz gözde!

İnsan değildir özde, gör, göz bağını çözde

Anlatsa, günah ile gitsen yanarsın közde

Kurtuluşu olacak, Nuhunu güldürmüyor!

Saffet Kuramaz