Suda Hu Oldu

Yokluğun üstüne biberi döktüm

Güneşle yanınca donmuş su oldu…

Yaşlandığım ana belimi büktüm

Dilimden her çıkan yunmuş Hu oldu…

Süsledim yokluğu inanan çoktu

Kaybedince gördüm nasılda şoktu 

Bedenimde bile zenginlik yoktu

Çöllerde Mecnuna konmuş su oldu…

Yoklukta kayboldum dediler deli

Yaşıyor sandılar dediler diri

Mevlana’nın Şemsi dediler piri

Kalp çıktı bekaya sünmüş Hu oldu…

Göz değil kalbinle gör, desinler kör

Kalpten öte yokluk, dön Rabbine sor

Fakirdedir gerçek görünse de zor

Aşkla kaynayınca, suda Hu oldu…

Saffet Kuramaz