Yetim Çocuk

Kaldır başını ey yetim çocuk

Çöl kumuna bulanmış somun ekmek elinde

Yüzünde kara elmas lekeleri…

Sordum çöpten bulmuş o ekmeği

Bu gün kısmetli, olacakmış akşam yemeği!

El açsa derlermiş pis dilenci

İş istese derlermiş yoktur çalışma bilinci 

Adı çıkmış bir kere…

Kimi çocuk ana babasına isyan eder kıymet bilmez

Kimi çocuk ana babası olmaz, yetim çocuk gibi hayatta gülmez

Kimi ırkını seçemez, ne kadar dilese kaderini geçemez

Kimse kimsenin gözyaşına bakıp da silmez!

En doruktan kar eridikçe başlar cılız akış, okyanus olur

Neyle başlarsa başlasın, şükrederse balığın karnından çıkan yetim, Yunus olur

Bizi bel altından vuranlar sus pus olur

Yeter ki, Rabbimizi bilelim…

Ey yetim çocuk, neyse günahın bizimdir ahın

Seni hazırlıyor geleceğe adaletli şahın!

Bekle, yaşamı nefesinle itekle

Hayata tutun istekle…

Neler değişiyor kalpteki aşkla, değil bilekle

De, Ya Sabır! 

Saffet Kuramaz