Acı Bir Ders

Ah...

Eder insan

Sabrı daralan

Yüreği bunalan

Çare adına imdat arayan

Sinesi dağlanan, ruhu yorulan

Hiç beklemediği bir vefasızlıkla karşılaşan

Çektiği cefa ve çileye rağmen ihanete uğrayan

Samimiyet ve teslimiyetini bir heva uğruna paralayan

İnsana her şartta mesafe konmasını hatırlatan ve acı bir ders olarak anlaşılan

Bazen...

Sazlardan

Rebabı dinlerim

Anbean düşünür kederlenirim

Derin bir hicranın perdesinde nefeslenirim

Kendi halinde akan gözyaşlarımı sessizce silerim

Öteleri tahayyül ederken mahcubiyeti yanımda bilirim

Hangi yüzle mizana giderim, ihlastan neden uzak bir haldeyim

Ne cananın esaretine talibim, ne de yalnızlığın rıhtımında acziyetten yanayım

Ey hancı...

Otur hasbıhal edelim

Kimdir sana böyle yabancı

Hoyrat davranan, adamlık taslayan ne acı

Emektar bir can olarak sabreder, boyun bükersin anlayış hani

Yol tecrübe gerektirir, ham olanı pişirir, edep hal için gereklidir, umursamazlar ahlakı

Her yol hakka gider, şer olanı zafiyet besler, ölümsüzlüğe oynayan nefis kendi ipini çeker budur farkı

Hasbi...

Bir yürek

Dağların yükünü taşır

Her cefada hak hatırındadır

Sevdası sahibin rızasına nail olmaktır

Tenden geçen vefadır, nefse paye vermeyen irfandır

Her edasında haşyet bir başkadır, inşirah kalbinde ki dermandır

Ne vuslat nakaratlarına tavdır, ne de cennetin nevilerine kurbandır, o ihlasa aşıktır

Mustafa Cilasun