Ömür Bahçesinde

Acı geldiğinde ikna eden ses

“Ya Sabır!” de diyen kolla bağlıyor!

Vaz geçmesin diye verdiği heves 

Şerre hoşluk katan yolla sağlıyor!

Aklın sipahileri kalbe yürüyor

Sevgiler ölüyor şerler ürüyor

Güneş, ay, aydınlık her şey çürüyor

Acı, ağıt, feryat selle çağlıyor!

İnsan neye muhtaç değil, ey düşman

Yaşayacaksan yalnız, yok et, ver ferman

Kim var emir versen, bulsan da derman

Bin pişman, başını elle bağlıyor!

Zalimmiş dediler, adı değişti

Bosna’ya, Irak’a cani üşüştü

Analar ağladı, başları düştü

Ameli yanarken külle dağlıyor?

Her diyar Müslüman, şer akıtır kan

Bil ki zalim olmaz hiç bir Müslüman

Müslüman sebepsiz yere kıymaz can 

Allah korkusundan gülle ağlıyor!

Saffet Kuramaz