Köyümü Özledim

Gurbet elde nâçâr kaldım

Köyümü ne çok özledim

Derin hayallere daldım

Köyümü ne çok özledim

Duydum ki çiçekler açmış

Etrafına koku saçmış

Ana baba başta taçmış

Köyümü ne çok özledim

Çeşmesini, pınarını...

Meşesini, çınarını...

Ortasını, kenarını...

Köyümü ne çok özledim

Ölüsüyle, sağlarıyla

Çiçeklenmiş dağlarıyla

Bereketli bağlarıyla

Köyümü ne çok özledim

Havası suyu başkadır

İnsanın huyu başkadır

Derneği, toyu başkadır

Köyümü ne çok özledim

Zihnimde köyün izleri

Aşikâr olmuş gizleri

Şehirler yordu bizleri

Köyümü ne çok özledim

Dünün kadri bilinmiyor

Hatıralar silinmiyor

Gurbet elde gülünmüyor

Köyümü ne çok özledim

İçimiz hasretle yandı

Gönlümüz hüzne boyandı

Bıçak kemiğe dayandı

Köyümü ne çok özledim

Umutlarım harap oldu

Gördüklerim serap oldu

Her ne varsa türap oldu

Köyümü ne çok özledim

M. NİHAT MALKOÇ