Tarih İbrettir, İbret Alana

Zaman parçalarına yansıyan sülietler

Deniz dalgalarında illüzyon sahneliyor

Her ses yabancı, saklı kalır safi niyetler

Maziden kalan yara, ahiri iteliyor!

Sır değil eğlencesi, ip atlarken çocuklar

Tıpkı açmaya hazır gibidir tomurcuklar

Kalem defter çantadan çıkmaz, hayli heveskâr

Her asırda kapanır göz, öbe sobeleniyor!

Her gördüğüm aslından yansıyan sanal gölge

Yazılmış tarih tek tek, okuyana çok belge

Egoya bağlanmış hal, hesabında cüretkar:

Aş iş zahmetsiz olsun, mirasa yağar övgü

Mal versen baş eğdirir, yoksa bitmez sövgüsü

Dalga aynı, zaman da aynı sürer tekrarlar

Silahtan çıkar kurşun tek tek leşleri sayar

Kan mavi görünür bu nasıl düşmanlıksa

Beşer bıkmaz, yedikçe bayatı yine doyar…

Müslüman evladıyız harpte ölsek şehidiz

Peygamber ocağında kardeşliğe şahidiz

Lakin deniz bu, bozar... Oyalar durur emel!

Bozkır asla denize benzemez toz duman yel

Boğar, göz gözü görmez, sınava doymaz amel…

Dünyalığa mahkûm bir savaşta Uhud’tayız!

Sözü dinlemedikçe kum olur yel savurur

Kalbi inanmadıkça nefsini hırs kavurur

İnat edeni sarar toprağı ebediyen

Boşuna geçer ömür, kalbi durur, dil kurur…

Güneşten gelen telaş güne damga vursa

Aysa karanlığına her an meydan okusa

Kalıcıdır çığlıklar, sonu gelmez korkular

Koynumuzda beslesek yılan soktukça sokar!

Ten şifa bulmak için şer iğneyle sarsılır

İki göğsün arası her nar gibi yarılır

Katliama alışmış Ermeni Rum çeteler

Kendi kazdıkları şer kuyulara atılır…

Allah’tan başkası da vermez gerçek adalet

Dikenleri deler de, giymiş olsa sandalet!

Beşer haddizce kumar oynarsa yaratanla

Üç günlük beyliği de olur sonsuz sefalet!

Görmeli, teslim olsa yansımayı bir anda

Puslu anı aşmışsa ilhamla dolan kanda

Korkuya neden biter ağardığında ilk tanda  

Huzur güneşi doğar teslim olan imanla!

Ekmeğe mahkûm aciz, edilmez artık taciz

Dertlerine şifadır ölür benlik doğar biz

Bozkır denizi olur, sefa yapar limanda!

Tarih tekerrür etmez, ders alır, eşer, eşer

Gül kokar, bülbül öter... Toprağı deşer, deşer!

Saffet Kuramaz