Dertli Hazan Misali

Dobra şarkılar ürkünç aryalar fısıldıyor,

Eklemleri gecenin çok yoğun,

Kemikleri kırılgan şirret gece

Yine hüzne gebe ve aşka,

Vur patlasın çal oynasın aklımın nifakları

Ve zehirli bir tebessüm

Ölü ağızlarında mezar diplerinde

Kayıp sanrıların.

Zıt tabanların izinde yorgun kıyam

Aşka nazire eden gökte o boşluk

Yine kırlangıç misali iç gıcıklayıcı

Öksesinde ömrün:

Girdap kaderlik,

Sevda ömürlük,

Nakşeden istirham yine emrine amade durduğum

Yerlerin, göklerin hâkimi.

Bir sefil nameden ibaretim madem

Gök gözlü insanlardan dilendiğim dirlik.

İçimin temaşası;

Zarif kumruların kayıtsız cıvıltıları

Bir de batılına yörüngenin

Aşkın kısa ömrüne biat

Çatırdayan hutbesinde ömürlük izdihamın

Kayda değer ne çok kara bulut

İşvesi rüzgârın dağıtırken isini bilumum neferinde

Yürek denen cengin,

İstirahata çekildiğimin de göstergesi

Şu dingin ruhun anlık öfkesi

Yine nöbette akıl tutulması

Yine firarda sivilceli adam

Bir de kıran kırana

Yaygarası arş-ı alaya çıksa da

Sağır Sultan bile duymazdan öte

Şimdilerde gidip geliyor kıvrımları

İçimde reçine;

Bilumum gölge tehir etmişse misafirliğini

İzbelerde sakındığım gözümden aydınlık;

Kara suratlı Çingene

Atarken göbek dolusu hüzün

Mutluluk çığlıkları ne alaka?

Ya da neyin derdi

Eylül’ün?

Şimdilerin yazı sözüm ona

Yaza yaza çıktık feraha bir kış günü:

Mevsimler illet be sevgili

Ve arabozucu komşu kadın

İspiyonlarken ebegümeci beynamaz bir cümlede

Karaçalı,

Belki de tencereyi ovalamaya kalkma, dercesine:

Tencere senin dibin benden kara

Ve bir türkü çığıran

Yalın ayak tekir kedi.

Afalladık madem gecenin körü

Temennim o ki;

Sen de düş aşka

Yaşını yükleyip yasına

Demlen yine bir şiirin göbeğinde,

Derledikçe yorgun cümleleri

Argın gökten de alıp nasibini

Boya yeryüzünü şaibeli şiirlerle

Derviş misali, gömül dibine efkârın;

Dertli hazan misali

Öykün Eylül’e bir de diyemediklerinden kork

Eğer ki giyinmişsen hüznü.