Yüreğim Çok Üşüyor

YÜREĞİM ÇOK ÜŞÜYOR

Yağmurun habercisi

Rüzgârla söyleşirken ağaçlar

Bir serinlik sarar bedenleri

Ve dökülüverir bulutun gözlerinden

Bir rahmet ki ab-u hayat incisi…

Islanan ellerim morarmış

Ama acır yüreğim çünkü

Kırılan umutların yarasıdır bu

Her ne kadar gücünü yitirse de insan

Yaşlandıkça gölgesi meğer büyüyormuş

Çekilen çilelerin yeşerttiği

Dallarındaki tecrübe yapraklarının

Hazanda renkleri sararıp soluyormuş

Yaşlanan her canlı

Rahmetle hayat bulmuş yaşarken

Hep bir sondan korkmuş yüreği heyecanlı

Hani nerede o ellerimden tutanlar!

Bir zamanlar gölgesine sığındığım

Minicik eller kayboluyor şimdi

Sıcacık ellerimin içinde üşümüş ve korkak

Aynaya bakıyorum şaşkın

Saçlarıma ve sakallarıma karlar yağmış

Ömrüm kışı yaşıyor

Ama ellerim artık sıcak

Canımdan kopan canlarım

Göz göze geliyorum minicik

Sevgi dolu gülümseyen yüzlerle

Şefkatle titriyor yüreğim

Ellerimi bırakıp gidenleri düşünüyorum

İçimden tanıyabilir misiniz acaba beni!

Dönmüş olsanız diyorum

Gönlüme ateşten bir hasret düşüyor

Nerede o eski heyecanlarım!

Duyun kalbimin sesini

Yanımda hissetmek istiyorum tekrar

Dokunun uzaklardan yüreğime kocaman yüreğinizle

Ömrümün kış mevsimidir artık

Yüreğim çok üşüyor!

01-04-2015

Şair, Burhan AKSU