Sensizliği Astım Odamın Tavanına

Ben bu gecede sensiz,
Bu gecede uzandım yatağıma sessiz.
Konuştum biraz,
Tavanda asılı yalnızlığımla.
Sordum hep sordum!!
O hep sustu
Hiç ele vermedi seni,
Anlatmadı...
Sana ait senleri.
Ve ben yine sordum.
Özledimi?
Beni çok sevdimi?
Bir gün çıkıp gelecekmi?
Uzattım ellerimi tutmak istedim,
Tavanda asılı yalnızlığı.
Haykırdım!!
Bitirelim dedim bu ayrılığı,
Yine o hep sustu,
Yine ben hep sordum.
Sus...
Sus ama,
Yalnızlığımla yalnız bırakma,
Sakın gitme...
Az kaldı hadi bir gayret,
Dokun yüreğime.
Sen yeterki iste,
Geceler boyu örterim karanlığı üzerime.

Sen yine yalnız değilsin.
Asılı kalsanda gecenin matemine,
Ben nefesimle ses veririm,
Odadaki sessizliğine.
Bedenim üşüsede,
Böl karanlığı ikiye,
Yavaşça ışık kümesi süzülsün,
Penceremden içeriye.
Şimdi sıra geldi yalnızlığı bölmeye!
Bir yanım ben,
Diğer yanım eksik kalsın,
Odamın tavanındaki,
Asılı yalnızlığımsın sen.
Gamze YAĞMUR 21.10.2009