Hasretle Geçen Sensizliğime Dairdir Bu Karaladıklarım

Kelimelere her dokunuşum 
İç döküşümdür 
Kaleme her dokunuşum 
Umutlarımın tükeniş anı 
Mısralarda her gezinişim 
Duygularımın çığlık sesidir

Daha dün gerçektin 
Sonrasında bir gölge 
Şimdiyse bir hayalsin

Sensizliğin derinliğinde 
Kelimelerim her daim öksüzdür 
Sığınacak sıcak kucağı bulamayınca 
Mısralarımın sıcaklığına sığınıyor

Bazen zemherinin dondurucu soğuklarında 
Bazen de cehennem ateşinin tam ortasında buluyorum kendimi.

Vurgunum 
Aslında vurgunluktan da ötedeyim 
Sevda yangınının göbeğine düşen yalnızlığımın gölgesinde 
Hasretin içinde yanıktır bağrım

Yüreğimin derinliğine saplanan 
Meçhulden gelen bir kurşun gibiydin 
Ben adım adım sevdanın derinliğinde boğulurken 
Tetiği çeken el sen hep gizim oldun

Bazen gecelerin dipsiz karanlığında 
Bazen de güneşin akşama varan kızıllığında 
Öyle bir başıma, kendi halime 
Hayalinle konuşuyorum

Deli diyorlar, 
Seni sevmek, 
Hayalinle konuşmak delilikse eğer varsın desinler

Anlatamıyorum kimselere sevgimi 
Saklamışım sinemin bir köşesinde 
Anlatamadıklarımı döküyorum kelimelere 
Ve sığınıyorum mısralarımın derinliğine

Unutmak en iyisidir de 
Unutmak mümkün olabilse

Zaman gecenin bilinmez anı 
Mekân sensizliğin tam ortası 
Hasretin özlem duvarlarını aştığı andayım

İşte yine yağan eylül yağmurlarının altındayken 
Hazan rüzgârlarıyla uçuşan solmuş yapraklar misali hasret kokan kelimelerle 
Titrek mum ışığının uzayıp giden gölgesinde sararmış yırtık bir kâğıda 
Hasretle geçen sensizliğe dairdir bu karaladıklarım

Dinçer Demirel