Kim

Kim

Karanlık gecelerin koynundayım
Gökyüzünde hüzün bulutları,
Gecenin karanlığında benliğini yitirmiş maviler
Karanlığın derinliğine gömülmüş yalnızlığım.

Yitip giden umutlar
Zamanın hangi devrinde
Yâda zamanın hangi mevsiminde
Yoksa anıların sisli derinliğinde mi
Bir türlü çözemiyorum.

Kayıpların girdabında boğuluyorum
Gölgem bir adım arkadayken
Şimdi önümde uzayıp giden kocaman bir yalnızlık

Aranıp duruyorum 
Gölgemle yalnızlığım arasında
Ama ne seni 
Nede kendimi 
Bulamıyorum

Galiba hazandan kalma bir mevsimde 
Ve kelimelerin tükendiği bir anda 
Yazmışlar hasreti 
Sorgusuz, sualsiz 
Adına da kader demişler

Seven nerede,
Sevgili nerede,
Bilemiyorum

Bir tükenişlik var 
Tükenişte olan 
Mevsimler değil,
Zaman hiç değil,
Öyleyse tükenişin girdabında ki kim…

Ne vakit zamansız
Nede zaman mevsimsiz 
Puslar ortasında ki her şey izsiz
Vuslatı hiç sorma
Artık vuslat belirsiz

Sakın anlamsız sanma 
Arkada veya önde uzayıp giden gölgeleri
Arkamızda kalan gölgeler hatıralar
Önümüzde uzayıp gidenler hasret
Şimdi söyle sevgili
İki gölge arasında sıkışıp kalan kim…