Kalp Gözü

Kimi sevmedik ki göze bakınca

O gözden kalbe su gibi akınca

Dirildik birden nuruyla yakınca

Dirildik kökten kıyamete kadar!

Kalbe yalvardık alsan ya bekaya

Bu aşk içinde ne gerek kavgaya

Almazsan yetim mi kalır bu dava

Kurulduk kökten kıyamete kadar!

Kalp kan pıhtısı mı, çalarmış saat!

İçinde rahmet, yaşanır ne vaat…

İlahi meyve yendikçe, kanaat

Sokulduk kökten kıyamete kadar!

Şeb nedir bilmez, kalp asla uyumaz

Yaşarken aşkla çöl gibi kurumaz

İçinde sırrı, kimseler okumaz

Kahrolduk kökten kıyamete kadar!

Âşık ruhunda kalpten çıkmayınca

Bedene köle, vardan bıkmayınca

Neyden korkarsa kurşun sıkmayınca

Mahvolduk kökten kıyamete kadar!

Vuslat demektir aşk, Şeb-i Aruz

Tenden çıkmaktır, yolculuktur sonsuz

Yesevi kalpte, insan unutur yüz

Dirildik kökten kıyamete kadar!

Saffet Kuramaz