Ben Emi

Gecenin bir yarısı “Seviyorum” diyerek;

Kafa kendinden güzel gezenin de ben emi…

Lan körkütük sevdayla körkütük olmadık ya;

Rakının da şarabında da mezenin de ben emi…

Sevdik ulan sevdik be ne sihir var ne büyü;

Gece – gündüz yaşarım o bitmeyen öyküyü;

Bembeyaz peçeteye kabre sığmaz türküyü;

Bir doktor edasıyla yazanın da ben emi…

Sanki kasap bıçağı kan damlıyor sözümden;

Gölgem bile uzaktan sessiz gelir izimden;

Aynaya baktığımda korkuyorken yüzümden;

Beni mesut bahtiyar çizenin de ben emi…

Yaşadığım gün müdür ben ki bana yetmezken;

Gülmenin sırası mı gözyaşlarım bitmezken;

Şu hasret pazarında sabırlar kar etmezken;

Yarım kalmış aklımı bozanın da ben emi…

Kaç kere gözlerinden firar ettim çıldırıp;

Kaç kere tamam dedim son kadehi kaldırıp;

Elindeki mendille yanağıma saldırıp;

Yere düşen parçamı ezenin de ben emi…

Kafa kâğıdım elli yüzü gösterir yaşım;

Yar yoluna giderse kesilecek bir başım;

Tamam ulan sarhoşum, derbederim, ayyaşım;

Yazdığıma dellenip kızanın da ben emi…

Leylasını anlatsın Neşet’ten gelen nefes;

“İtirazım Var”desin rahmetli Müslüm Gürses;

Özlemler satır başı dinlesin şimdi herkes;    

Keyfe keder vaktinde sızanın da ben emi…

Ali ALTINLI – 09.12.2017

Saat: 23:32