Çınar Ve Dal

Bir çınar ve bir dal'dı
Dal çınara söz çaldı
Mevsimler ağıt tuttu
Göz dokundu yel aldı

Dal yürüdü bağbana
Dedi; reva bağ bana
Zühre kaşını çattı
Dedi; bu dert ağ bana

Bir ah çekti derinden
Sarsıldı yer yerinden
Bülbül nutkunu yuttu
Kan süzüldü terinden

Yeşil kızıla döndü
Vuslatın rengi söndü
Vefaya hançer battı
Su yandı ateş dondu

Sükûta düştü afâk
Yolu şaşırdı şafak
Felek pusuya yattı
Dalı kuruttu firak

Dalda çıldırdı dide
Duadan doğdu fide
Çınara köz uzattı
Közün içinde bade

Çınar köze gül verdi
Üstüne vefa serdi
Dal zülfünü sarkıttı
Tükendi derdin derdi

Bülbül gördü bu hâli
Dedi; bu aşk ahvâli
Makberî'ye söz attı
Tutuştu can melâli

Makberî – Ahmet Akkoyun…..17/10/2010……23:00……İst