Eskiyen Bu Dünya

ESKİYEN BU DÜNYA

Etrafıma canlılık veren

Kalp atışlarımın rezonansıdır

Verdiğim her nefesimle

Bitkiler hayat bulurlar

İnsanlar yüzümdeki tebessüm

Ve sözlerimden mutlu olurlar

Yalnızlığı ıslatan gözyaşlarımda

Acı tatlı anılarım gizlidir

Geçici heveslerini

Aşk zannederek yaşadığım gençliğimin

Hüzünlerle süsleyip

Duygularımı paylaştığım sokak köşelerinde

Ve dostlarımın gözlerinde

Her gün solan görüntülerine şahittir

Binalar ve insanlarıyla yenilenen

Ama insanlığıyla tükenen

Eskiyen bu dünya

Bizden öncekiler

Bırakıp gittiler bir bir

Dünyadaki üzüntüleri bizlere devrederek

İçlerindeki sırları

Yarınlardaki umutlarıyla birlikte

Mum, idare ve gaz lambasının

Soluk ışığında

Birbirlerinin hatalarını görememelerinden olsa gerek

Bozulmamıştı ağızlarının tatları

Zeytin ekmeğinin yanında

Soğanı kırıp yemenin zevkini de

Alıp götürdüler

Gidenler mi erken geldiler

Biz mi geç kaldık bilmem ki?

Soğuk ve yüksek beton yığınlarından

Güneş ısıtmıyor rutubetli sokakları

Kuru kalabalıklar içinde

Sevgisiz kalmış yalnız yüreklere

Huzur vermiyor artık bu dünya

İnsanlar kendilerine yetmeye çalışırken

Başkalarına eksik kalıyor

Yozlaşmış insanlık değerleri

Mutluluk göklere çekilmiş

İnsanlar yerde sürünen gölgesinin peşindeler

Zor gelse de alışkanlıklardan vaz geçmek

Ve bu çok renkli dünyayı terk etmek

Mutluluğun peşinden sonsuzluğa

Uçup gitmek gerek

         17-05-2017

Şair, Burhan AKSU