Çoğ mı Eyi Bilisen Urfa Ağzı İle

               ÇOĞ MI EYİ BİLİSEN?

Kırhlı yaşlarına, merdivan dayamışdı

Girmiden soyrasında babasız yaşamışdı

Anası tek varlığı, onsız olmazdı heyat

Kalan ömrüni heppi, anaya adamışdı

Ana hekkı ödenmez, o da eyi bilidi

“Nasıl eyilığ yapım?” deye çoğ düşünidi

Her gün otırırlarken, fikrini almağ için

“Ana biz Hecce getsağ, nasıl olır?” deyidi

Anası şaşıridı, paraları heç yohdı

Eceb bele bi fikir; nasıl, nereden çıhdı

Oğlının düşüncesi: helallığ almak için

Anasını çininde, ta Hecce götürmahdı

Anası kabıl etti, başladı hezırlığlar

Yolları çoğ uzındı, toparlandı azığlar

Bütin ekrıbaları, yolcıladı onları

Heç de kolay değildi, beylesi ayrılığlar

Anası çinindeyken, dere tepe aşdılar

İhtiyarın birinden, yolda karşılaşdılar

İhtiyar sordı ona: bı heliyız ne bele?

Ne deyecağlarını, bi an için şaşdılar

Anası göz ucından hemen bahtı çevriye

Kimseler gözikmidi, o an girdi devriye

Bı oğlımdır benim, beni Hecce götüri

Ölüm Allah’ın emri, belki dönmem geriye

Heci emmi o anda başladı nesihete

Kurban olım ey oğıl, böyle hüsn-ü niyete

Durumı aynamışam, feket bı bele olmaz

Eyi amel göndermağ, istersey ahirete

Hêrli olan evladı, helbet Allah da sever

Ondan çoğ hoşnıt kalır, meleikeye över

Çine alıp anayı, Hecce gidecağıya

Münasıp birini bul, tez elden onı ever

Oğlan çoğ kızdı birden; dedi: “Emmo sen kimsen?”

Kulağlari duyi mı; hele sen ne deyisen?

Bını duyan anası, dedi: itin enigi;

Sen bı heci emmiden, çoğ mı eyi bilisen!

                                  Mustafa GÜL (Hamdi)

                                   (25.11.2017)