Gönül Kırığıma Biriken Toprak

Gönül kırığıma biriken toprak,
Durma buralarda, var git yoluna.
Sana can veremez, bu derin çatlak,
Durma can evimde, var git yoluna!

Yıldırımlar iner, öldürür her gün,
Takvimin karışır, öne geçer dün.
Hayal olup kalır, hayat gördüğün,
Durma can evimde, var git yoluna!

Burada geceler, ölüm soğuğu,
Gündüz baykuşlara, uyku kovuğu…
Azrail her günün, şaşmaz konuğu,
Durma can evimde, var git yoluna!

Her yerde bereket, olurken yağmur,
Bizim başımızda, sel ile çamur…
Cümle musibetler, hep seni bulur,
Durma can evimde, var git yoluna!

Al kendini benden, karış rüzgâra,
Varmadıkça durma, uzak diyara.
Hevesin kalsa da, ince bir yara,
Durma can evimde, var git yoluna!

Bırakıp kendini, yeşil bağlara,
Muhabbetini sun, yüce dağlara.
Aldanma ben gibi, ölü sağlara,
Durma can evimde, var git yoluna!

Gönül kırığı bu, tutar mı maya?
Hangi el kavuşur, kalbi sarmaya?
Böyle gitmez elbet, erir bu kaya.
Dünya'ya küstüm de, gökteki Ay'a,
Ben toprak olurum. Var git yoluna!