Kapısız Bacasız Ev

Bir candı buz kesti
Ruhu kanatlandı
Geriye hatıraları kaldı
İzleri taze
Acısı yakıyordu
Sevenlerin gözünde
Yaş akıyordu
Ama nafile
Dönülmez yolun yolcusuydu
Geri gelmeyecekti

Kapısız bacasız bir ev
İçeri güneş girmez
Sobası yok
Bacası yok
Adresi iki tahta
Üstü toprakta
Bakınca hüzün verir insana
Yağmur yağdırır gözlere
Yolun sonu denen
Sonsuzluk
Keşkelerin faydasız
Sözlerin kifayetsiz olduğu an