Meram...

Şimdi ih(ti)maller birikiyor sitemlerinde şiirin

Acılar dökülürken duvarından iç sesimin

Beyitler öğütüyor yine kesif yel değirmenlerinden

Üreyen hezeyanı

Tetiklerken heyecan yüklü benliğin sol anahtarı.

Konuşluyum hayata badireler noksan,

Ahvalim ise nüktedan deyişler ısmarlıyor

Belki de akranı aksan bildiğim tümcelerde

Ben zifiri karanlıklara gebe

Bir bilinmezden ünlenen değişik

Veryansınlar yüklü sicilimde

Pazarlık ediyorum iblisin şerrine

Lanet.

Yine devir(n)diğim hecelerde

Sığındığım sukut ve surelerin sonsuzluk minvalinde.

Değişken mizacımın yüksündüğü

Deli bir tümce arayışım

Belli işte belki’ler ürettiğim

Şaibeli soru cümlelerim.

Niyazında sunumu ömrün ve umudun;

Kaynakçası hep mi hüzün,

Diyen sorumsuz bir vebali

Sunuyorum kendimce

Aksadığım;

Kekremsi yalnızlığın tadına doyamadığım

O mazoşist benliğin.

Artık hangi kayıp kıtaya rast geldiği de değil

Bilakis rest çektiğim mutluluk bile

Galeyana gelirken

Hala nasıl oluyor de tutunuyorum hayata,

Demenin bilfiil isyanı

Az sonra çarpılacağıma dair hükme varmış bir kez

Tanrı.

Soyut bakışlarında

Devrik gözlerinde

Şehla bir parıltı

Yine evet, yine

Ölü gömücü hezeyanların

İnsan ve ruhuyla ittifakı.

Az sonramı teyelliyorum zamana

Derin ve keskin yamasında ömrün

Ölümü tetikleyen zehrine bandığım

Bunca zulmün baş tacı

Acıdan nasiplenip derlediğimi

Sunuyorum doğaya

En şifalı iksir/miş

Hani var ya, diyenlerin yalancısıyım

Ve çocuk yanımla

Kafa tutuyorum tüm cihana

En mert isyanım

Belli ki meramım yine içimde saklı.