Üşeniyorum Sevmeye

düşlerinde uyuduğum gölgeleri kurutuyorum
Bir nisan yağmuru bıçak sırtı hayallere gebe iken
sancısını çekiyorum sönecek umutların...

kanadı kırık hislerim var bugünlerde
çırpındıkça ayyuka çıkamıyor
hasretin göğe dua edilişi
"kabul bulunur mu?" bilinmezliğindeyim...

yaşamak bir çocuğun gözlerinde
ben kendimi ihtiyar sözlerde arıyorum
üç asırlık şiirler meskenim artık
satır başlarında dileniyorum yüreksiz...

üşeniyorum aslında sevmeye
bir çift göze vurulmayı ölmek sanıyorum belki de
belki de sevmek ölmenin ta kendisidir
ve ben ölmek için değil
yaşamak için sevmek istiyorum...

Samet Akçar