Gece Oniki Olunca

Gece oniki olunca
Hüzün yüklü vagonlar
Bana doğru yola çıkar
Kilo metreler ötesinde
Duyarım ayak seslerini
Demir rayların sesinde

Sızarlar kapının anahtar
Deliğinin içinde odaya
Kanar kabuk tutmuş yaralar
Kovsanda gitmez geçmiş
Hep hatırlatır kendini
Kendine yer bulur mısralarda

Bir elimde kalem
Diğerinde demli çay
Arada bir dal sigara
Bazen yorulur şiir yazan ellerim
Yazmaya verir ara
Böyle varırım sabaha

İçimde sakladıklarımı
Ömür yetmez yazmaya
Beyaz düşlerim dönmüş siyaha
Hiç yeşile dönmedi
Bu gönlümdeki manzara
Arkadaşım yağmur yüklü bulutlara