Üşüyorum Haziran Ayında

Yaz bahar gelmiş neyime
Kış mevsimi var hallen yüreğimde
Güneş yüzünü saklamış
Kül rengi bulutların ardına
Kar buz erimemiş gönül sokağımda
Ben üşüyorum haziran ayında

Yüzüme gülen sahte yüzler
Bir eliyle merhaba derken
Diğer elli ile hançeri
Saklar dalında
Uygun zamanı görünce
Vuracaklar yine sırtımda

Adımlarımı temkinli atarım yolda
Dilim yanmış samimiyet kurmakta
İyi niyetti su istimal edenlerin yüzünde
Ders aldım geçmişde yaşadıklarımda
Vicdanın nefise yenildiği bu zamanda
Tedbirli olmak gerek saklı sağ duyumda

Dürüstlük yalnız kalmış
Sessizliğin yalnızlığın rıhtımında
Çoğu insan onu taşıyamadı sırtında
O vicdanın aynasıdır
Bakıpta göre bilene
Herkes taşıyamaz onu çünkü yükü ağırdır