İmdat

“Zalim sofrasında alim yemek yer

Düşün, toplumdaki budur tek değer!

Düş demek zalime, duş olmuş meğer

İmdattt…”

“Vicdansız soyarda soyar fakiri

Verir mi zekatı, altın, bakırı

İsraf eder, duymaz yalvar yakarı

İmdattt…”

“İnsan tanrı gibi davranır haşa

El öpsün diz çöksün budur temaşa

Ne çokta sevinir çıksın kargaşa

İmdattt…”

“Kıyamet anına kadar bu sürer

Dünya firavunu her çağda görür

Anlayana sınav, Müslüman kördür

İmdattt…”

İnsanlarda haya var mı, ya da ahlak-utanma

Bu sözcükler sarf edilirken ya yüzde kızarma?

Hayır… Kaybettik işte, herkesin gözü şer işte!

Kimse kimseye öğüt vermiyor, kalmadı kınama

Varsa yoksa, para, faiz… Mala mal kat demek caiz

Beş yaşındaki çocuk bile kendi hayatını yaşıyor bariz!

Kim mutluyum diyor, huzurluyum diyor

Hayır… Durmadan ah tüh ediyor, durmadan vuruyor diz

Hayatını değiştirmek için değişiklik, yapmıyor sınama!

Her yaşanan masal gibi,

Yirmi dört saat oynuyor dizi, sinema!

Seyreden ondaki yaşananlara ağlıyor

Kendi haline bakmadan yüreğini dağlıyor

Kalem bile utanır oldu yaz, yaz

Almıyor amel defteri haz!

Ne kaldı gerçek dindar-Allah’a utancından yaşamına yapsın ayar

Ne de kuldan utanan, yalnız eğlenmeye gün sayar!

Aşıkta kalmadı naz

Çöller bile özlem duyuyor mecnun aşkına yar

En kötüsü bu toplum değişiyor az az

Kimse bunun farkında değil… 

Ey yeni doğan masum bebek geleceğin nar

Güneşin, arabadan gözüne düşen far

Ay karanlığa büründü, su kaybettiği yakamozunu arar… 

Esmiyor imbat

İnsan yerine doğa hıçkırıyor, bağırıyor 

Kimse duymuyor

İmdattt!

Saffet Kuramaz